Terug van weggeweest! / I'm back!
Blijf op de hoogte en volg Rieneke
19 Februari 2016 | Roemenië, Tîrgu Mureş
ENGLISH BELOW
Hallo allemaal!
Dat is een lange tijd geleden dat ik een blog geschreven heb! Het afgelopen half jaar is er ontzettend veel gebeurd en heb ik heel veel gedaan. Het is alleen door Gods genade dat ik nog steeds rondwandel en geen burn-out heb :P. Na een aantal keren tegen uitputting aangerend te hebben en veel liefdevolle (maar corrigerende) opmerkingen van mensen om me heen, realiseerde ik me dat ik het echt anders moet gaan aanpakken. Inmiddels ben ik nu bezig om langzaam aan betere keuzes te maken met welke taken/projecten ik wel aanneem en welke niet, en krijg ik daardoor de tijd om andere dingen, zoals mijn blogs, weer op te pakken. De bedoeling is dan ook om de komende tijd mijn blogs weer beter bij te houden!
Als ik alles in één keer zou willen vertellen van de afgelopen tijd, zou dit een enorm lange blog worden dus ik ga het met terugkerende kracht doen. Op dit moment leid ik op outreach van de DTS en zijn er nog twee weken over voordat we weer naar Noorwegen terugkeren. Deze blog gaat daarom over outreach en in de volgende blog zal ik over de rest van de DTS schrijven!
(In verband met visumaanvragen en contactpersonen zal ik de landen waar we geweest zijn niet noemen maar beschrijven :P)
Deze outreach zijn we in twee landen geweest, de eerste maand in een land tussen Europa en het Midden-Oosten (Klein-Azië) en op het moment zijn we in de tweede maand in een land in Zuid-Oost Azië. Iedereen die hier geweest is, zegt dat het hier zo anders is van de rest van de wereld maar mij is dat eigenlijk nog niet zo opgevallen. Het is anders, maar niet zo anders dan andere plekken :P We hebben hier veel gewerkt met kerkstichting, met straatkinderen, een pionerende JmeO basis en voorbede voor de verschillende locaties en het land.
Ik wil graag één van mijn ervaringen hier in het bijzonder delen. Op onze eerste locatie hadden we veel contact met straatkinderen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik in het begin niet zo enthousiast was: ik was constant op mijn hoede voor diefstal, ziektes en noem het maar op. Eén van de dagen waren we in de stad voor een gebedswandeling en mijn teamgenote en ik kwamen vijf straatkinderen tegen die haar kenden van eerdere dagen. Dus ze kwamen super enthousiast naar ons toe, we speelden wat met ze, vertelden de beveiliging op straat dat het prima was dat de kids zo met ons omgingen en zagen een heleboel mensen hun hoofd draaien terwijl ze voorbij kwamen, er wordt hier namelijk door het kaste systeem enorm op straatkinderen neergekeken. Toen we vervolgens onze weg probeerden te vervolgen, wilden de kinderen graag mee en dus verdeelden we de kids over ons tweeën: ik had één kind op mijn heup, één aan de andere hand die weer de hand van een ander kind vasthield en mijn teamgenote had aan beide handen een kind. Zo liepen we door de drukke straten heen, lachend en spelend met de kids. Op een gegeven moment betrapte ik mezelf op de gedachte "Krijg ik straks mijn kleren nog wel schoon?", "Wat als het kind in zijn broek plast?", en ik stond versteld van mezelf. Zijn deze kinderen niet veel meer waard dan een set kleding?! Ik heb in Noorwegen een wasmachine en als het zowel met handwas als met de machine niet schoon wordt, dan kan ik het gewoon weggooien of als kluskleren gebruiken! Aan deze kinderen laten zien dat ze waardevol zijn is zoveel meer waard dan mijn kleding. Toen ik me realiseerde dat ik deze gedachtes had, schaamde ik me en probeerde ik nog meer aan de kids te laten zien dat ze prachtig zijn. Hierna viel het me opeens op wat een ontzettend minachtende blikken de kinderen krijgen en hoeveel mensen naar ons toe kwamen om ons af te raden met deze "dieven" rond te lopen... Deze kinderen groeien op met (bijna) alleen maar blikken van minachting en opmerkingen die zeggen dat ze waardeloos zijn. Hoe gaaf is het dan, dat we mee konden werken met een lange termijn team op deze plek om deze kinderen te laten zien dat ze het zo waard zijn en dat zij ook kinderen van de Hoogste Koning zijn; ze te zien lachen en gezien voelen door onze aandacht!
Een gedeelte van een lied van Casting Crowns (If We Are The Body) sprak mij de laatste tijd erg aan (vrij vertaald): "Jezus betaalde een veel te hoge prijs, voor ons om te kunnen kiezen wie het Goede Nieuws mag horen". Oftewel, wat Hij deed aan het kruis was voor iedereen en het is niet aan ons om te kiezen wie we het wel of niet mee willen delen. Iedereen moet weten dat ze waardevol zijn en dat er Iemand is die ernaar verlangt om hem of haar te kennen. Dat is waarom we op outreach gaan en waarom ik nog steeds dit werk doe, ook al is het op vrijwillige basis; Jezus betaalde een te hoge prijs om het okay te laten zijn voor ons om terughoudend te zijn om te proberen iedereen te bereiken. Iedereen, of dat nou op werk is, op school, in de stad of in een land ver weg; het Goede Nieuws is voor iedereen.
Tot de volgende blog over ongeveer een maand! (:
Hey everyone!
It has been a long time since I wrote a blog! The past half a year many things have happened and I have been doing a lot of different things. It's only by God's grace that I am still walking around and not in bed with a burn-out :P. After a couple of times bouncing up against total exhaustion and many loving (but exhorting) comments of people around, I started to realize I should really change the way I do things. So I am in the process of slowly making better choices in which tasks/projects to take on and because of that, I am starting to get more time to pick up things I have left lately, like my blogs. I am planning on keeping up with my blogs again from now on!
If I would update you on everything at once, this would become a tremendously long blog, so I will work it piece by piece. At the moment I am leading an outreach from the DTS and there are two weeks left before we will return to Norway. In this blog I will share some from outreach and then in the next blog I will write about the rest of the DTS!
(Because of visa applications and contactpeople I won't mention the nations we went to, but I'll describe them :P)
During this outreach we went to two different nations, the first month we were in a nation in between Europe and the Middle East (Minor Asia) and at the moment we are in the second month in a nation in South-East Asia. Everyone who has been here, says that it's so different from anywhere else in the world but I actually haven't quite noticed that. It's different, but not more different than other places :P We mostly worked with churchplanting, streetchildren, a pioneering YWAM base and intercession for the different locations and the nation.
I would in particular like to share one of my experiences here. On our first location we came in contact with streetchildren a lot. Frankly I have to admit I wasn't too excited about that in the start: I was constantly on my guard for theft, sickness and you name it. One of the days when we were in town for a prayerwalk, my teammate and I came across five streetkids who knew her from the days before. So they came to us super excited, we played some with them, told the security on the street it was fine to have the kids around like this and saw a lot of people turn their heads when they passed, because of the cast system here streetkids are really looked down upon. When we after a while tried to continue our way, the kids wanted to join so we divided them out over the two of us: I had one child on my hip, one on the hand who was holding the hand of another kid and my teammate had one kid on each of her hands. We walked through the streets like that, laughing and playing with the kids. Suddenly I caught myself thinking "Will I be able to clean my clothes afterwards?", "What if the kid pies his pants?", and I was shocked. Aren't these kids worth much more than a set of clothes?! I have a laundry machine in Norway and if the clothes don't get clean with both handwash and the machine I can simply throw them or use them for practical work! Showing these children how valuable they are is worth so much more than my clothes. When I realized I had these thoughts, I was embarassed and I tried even the more to show the kids how beautiful they are. After this realisation I started noticing the mean looks the children get and how many people came to us to discourage us to walk around with these "thiefs"... These children grow up with (almost) only looks of disgust and comments which say they are worthless. Knowing that, how cool is it to be able to join with the long term team in this location to show the children that they are so worth it and that they are also children of the Highest King; to see them smile and make them feel seen by our attention!
One part of a song from Casting Crowns (If We Are The Body) really stood out for me lately: "Jesus paid much too high a price, for us to pick and choose who should come". In other words, what He did on the cross was for everyone and it's not up to us to decide who we would like to share with or not. Everyone should know how valuable they are and that there is Someone who is longing to know him or her. That's why we go on outreach and why I am still doing this work, even though it's voluntary work; Jesus paid much too high a price to make it okay for us to be reluctant in reaching everyone. Everyone, whether it is at work, on school, in town or in a nation far away; the Good News is for everyone.
Next blog in approximately a month! (:
Hallo allemaal!
Dat is een lange tijd geleden dat ik een blog geschreven heb! Het afgelopen half jaar is er ontzettend veel gebeurd en heb ik heel veel gedaan. Het is alleen door Gods genade dat ik nog steeds rondwandel en geen burn-out heb :P. Na een aantal keren tegen uitputting aangerend te hebben en veel liefdevolle (maar corrigerende) opmerkingen van mensen om me heen, realiseerde ik me dat ik het echt anders moet gaan aanpakken. Inmiddels ben ik nu bezig om langzaam aan betere keuzes te maken met welke taken/projecten ik wel aanneem en welke niet, en krijg ik daardoor de tijd om andere dingen, zoals mijn blogs, weer op te pakken. De bedoeling is dan ook om de komende tijd mijn blogs weer beter bij te houden!
Als ik alles in één keer zou willen vertellen van de afgelopen tijd, zou dit een enorm lange blog worden dus ik ga het met terugkerende kracht doen. Op dit moment leid ik op outreach van de DTS en zijn er nog twee weken over voordat we weer naar Noorwegen terugkeren. Deze blog gaat daarom over outreach en in de volgende blog zal ik over de rest van de DTS schrijven!
(In verband met visumaanvragen en contactpersonen zal ik de landen waar we geweest zijn niet noemen maar beschrijven :P)
Deze outreach zijn we in twee landen geweest, de eerste maand in een land tussen Europa en het Midden-Oosten (Klein-Azië) en op het moment zijn we in de tweede maand in een land in Zuid-Oost Azië. Iedereen die hier geweest is, zegt dat het hier zo anders is van de rest van de wereld maar mij is dat eigenlijk nog niet zo opgevallen. Het is anders, maar niet zo anders dan andere plekken :P We hebben hier veel gewerkt met kerkstichting, met straatkinderen, een pionerende JmeO basis en voorbede voor de verschillende locaties en het land.
Ik wil graag één van mijn ervaringen hier in het bijzonder delen. Op onze eerste locatie hadden we veel contact met straatkinderen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik in het begin niet zo enthousiast was: ik was constant op mijn hoede voor diefstal, ziektes en noem het maar op. Eén van de dagen waren we in de stad voor een gebedswandeling en mijn teamgenote en ik kwamen vijf straatkinderen tegen die haar kenden van eerdere dagen. Dus ze kwamen super enthousiast naar ons toe, we speelden wat met ze, vertelden de beveiliging op straat dat het prima was dat de kids zo met ons omgingen en zagen een heleboel mensen hun hoofd draaien terwijl ze voorbij kwamen, er wordt hier namelijk door het kaste systeem enorm op straatkinderen neergekeken. Toen we vervolgens onze weg probeerden te vervolgen, wilden de kinderen graag mee en dus verdeelden we de kids over ons tweeën: ik had één kind op mijn heup, één aan de andere hand die weer de hand van een ander kind vasthield en mijn teamgenote had aan beide handen een kind. Zo liepen we door de drukke straten heen, lachend en spelend met de kids. Op een gegeven moment betrapte ik mezelf op de gedachte "Krijg ik straks mijn kleren nog wel schoon?", "Wat als het kind in zijn broek plast?", en ik stond versteld van mezelf. Zijn deze kinderen niet veel meer waard dan een set kleding?! Ik heb in Noorwegen een wasmachine en als het zowel met handwas als met de machine niet schoon wordt, dan kan ik het gewoon weggooien of als kluskleren gebruiken! Aan deze kinderen laten zien dat ze waardevol zijn is zoveel meer waard dan mijn kleding. Toen ik me realiseerde dat ik deze gedachtes had, schaamde ik me en probeerde ik nog meer aan de kids te laten zien dat ze prachtig zijn. Hierna viel het me opeens op wat een ontzettend minachtende blikken de kinderen krijgen en hoeveel mensen naar ons toe kwamen om ons af te raden met deze "dieven" rond te lopen... Deze kinderen groeien op met (bijna) alleen maar blikken van minachting en opmerkingen die zeggen dat ze waardeloos zijn. Hoe gaaf is het dan, dat we mee konden werken met een lange termijn team op deze plek om deze kinderen te laten zien dat ze het zo waard zijn en dat zij ook kinderen van de Hoogste Koning zijn; ze te zien lachen en gezien voelen door onze aandacht!
Een gedeelte van een lied van Casting Crowns (If We Are The Body) sprak mij de laatste tijd erg aan (vrij vertaald): "Jezus betaalde een veel te hoge prijs, voor ons om te kunnen kiezen wie het Goede Nieuws mag horen". Oftewel, wat Hij deed aan het kruis was voor iedereen en het is niet aan ons om te kiezen wie we het wel of niet mee willen delen. Iedereen moet weten dat ze waardevol zijn en dat er Iemand is die ernaar verlangt om hem of haar te kennen. Dat is waarom we op outreach gaan en waarom ik nog steeds dit werk doe, ook al is het op vrijwillige basis; Jezus betaalde een te hoge prijs om het okay te laten zijn voor ons om terughoudend te zijn om te proberen iedereen te bereiken. Iedereen, of dat nou op werk is, op school, in de stad of in een land ver weg; het Goede Nieuws is voor iedereen.
Tot de volgende blog over ongeveer een maand! (:
Hey everyone!
It has been a long time since I wrote a blog! The past half a year many things have happened and I have been doing a lot of different things. It's only by God's grace that I am still walking around and not in bed with a burn-out :P. After a couple of times bouncing up against total exhaustion and many loving (but exhorting) comments of people around, I started to realize I should really change the way I do things. So I am in the process of slowly making better choices in which tasks/projects to take on and because of that, I am starting to get more time to pick up things I have left lately, like my blogs. I am planning on keeping up with my blogs again from now on!
If I would update you on everything at once, this would become a tremendously long blog, so I will work it piece by piece. At the moment I am leading an outreach from the DTS and there are two weeks left before we will return to Norway. In this blog I will share some from outreach and then in the next blog I will write about the rest of the DTS!
(Because of visa applications and contactpeople I won't mention the nations we went to, but I'll describe them :P)
During this outreach we went to two different nations, the first month we were in a nation in between Europe and the Middle East (Minor Asia) and at the moment we are in the second month in a nation in South-East Asia. Everyone who has been here, says that it's so different from anywhere else in the world but I actually haven't quite noticed that. It's different, but not more different than other places :P We mostly worked with churchplanting, streetchildren, a pioneering YWAM base and intercession for the different locations and the nation.
I would in particular like to share one of my experiences here. On our first location we came in contact with streetchildren a lot. Frankly I have to admit I wasn't too excited about that in the start: I was constantly on my guard for theft, sickness and you name it. One of the days when we were in town for a prayerwalk, my teammate and I came across five streetkids who knew her from the days before. So they came to us super excited, we played some with them, told the security on the street it was fine to have the kids around like this and saw a lot of people turn their heads when they passed, because of the cast system here streetkids are really looked down upon. When we after a while tried to continue our way, the kids wanted to join so we divided them out over the two of us: I had one child on my hip, one on the hand who was holding the hand of another kid and my teammate had one kid on each of her hands. We walked through the streets like that, laughing and playing with the kids. Suddenly I caught myself thinking "Will I be able to clean my clothes afterwards?", "What if the kid pies his pants?", and I was shocked. Aren't these kids worth much more than a set of clothes?! I have a laundry machine in Norway and if the clothes don't get clean with both handwash and the machine I can simply throw them or use them for practical work! Showing these children how valuable they are is worth so much more than my clothes. When I realized I had these thoughts, I was embarassed and I tried even the more to show the kids how beautiful they are. After this realisation I started noticing the mean looks the children get and how many people came to us to discourage us to walk around with these "thiefs"... These children grow up with (almost) only looks of disgust and comments which say they are worthless. Knowing that, how cool is it to be able to join with the long term team in this location to show the children that they are so worth it and that they are also children of the Highest King; to see them smile and make them feel seen by our attention!
One part of a song from Casting Crowns (If We Are The Body) really stood out for me lately: "Jesus paid much too high a price, for us to pick and choose who should come". In other words, what He did on the cross was for everyone and it's not up to us to decide who we would like to share with or not. Everyone should know how valuable they are and that there is Someone who is longing to know him or her. That's why we go on outreach and why I am still doing this work, even though it's voluntary work; Jesus paid much too high a price to make it okay for us to be reluctant in reaching everyone. Everyone, whether it is at work, on school, in town or in a nation far away; the Good News is for everyone.
Next blog in approximately a month! (:
-
19 Februari 2016 - 12:17
Marcel:
Mooi verhaal Rieneke!
Klinkt als een hele mooie ervaring. :) -
23 Februari 2016 - 21:30
Jos De Beer:
Ha Rieneke,
leuk om weer eens een blog van je te lezen :)
We bidden dat je de balans mag vinden en daarbij (of misschien wel daardoor?) echt de handen en voeten van Jezus mag zijn, waar ter wereld je ook bent!
Liefs, pap
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
